|i

 

/Ένα βράδυ που η μόνη σταθερά ήταν η αστάθεια.

 Σε κτήριο επιβλητικό και κρύο, γεμάτο παραισθήσεις και ελπίδες για μία ζωή ναρκισσισμού και τέχνης.

 Κόσμος θολός αναζητά να βρει αυτό που τον γεμίζει

 Θολή και γω μέσα στις ηδονές του πλήθους.

 Λίγα λεπτά ο χρόνος θρυμματίζεται.

 
DSC_0091 copy.jpg
 
 

|ii

 
DSC_0299.JPG

/Κάθομαι στον βράχο που ένιωσα να μεγαλώνει μαζί μου. Εδώ που τα φύκια τα ξέβρασε η  θάλασσα σαν χαμένες ελπίδες. Στην άμμο που είναι ακόμα υγρή από τα   δάκρυα που κράτησα τόσα χρόνια προσπαθώντας να φανώ δυνατός. Εδώ θέλω να είμαι πάντα. Εδώ να αναπνέω. Εδώ να θυμάμαι να γελάω και να ξεπλένω τις άγριες   πληγές μου στην αλμύρα της θάλασσας.

 Βλέπω εκεί μια βάρκα που τα χρώματα της έχουν ξεφτήσει. Την πήρανε τα χρόνια φαίνεται… όπως και εμένα. Μου θυμίζει ένα καϊκάκι που έφτιαξα όταν ήμουν   πιτσιρικάς για να πάω βόλτα την Ευγενία, που θα ‘ρθει να με βρει κάποια στιγμή και θα τα μιλήσουμε όλα. Θα τα πούμε και θα τα ξαναπούμε και εν τέλη πάλι ο   Βελιγκέκας μου θα είναι. Μόνο στεναχωριέμαι που θα αφήσει πίσω της τόση λύπη. Στεναχωριέμαι που κάποιοι θα κλάψουνε για εμένα, για εκείνη, για μας.   Στεναχωριέμαι που στα όνειρα τους θα είμαστε συχνοί επισκέπτες και θα είμαστε ο λόγος που τα μάγουλα τους θα είναι νωπά.

 Πιο πολύ όμως στεναχωριέμαι γιατί θα υπάρξει κάποιος που θα γυρίσει να ακούσει τα λάθη μου και θα προσπαθήσει να τα διορθώσει. Ήρωα θα με πει αυτός, και θα   με κρατήσει ζωντανό στις σκέψεις του. Θα με συλλογιέται και δε θα με αφήνει να πάρω το πόνο από πάνω του. Και σε ρωτάω εσένα που διαβάζεις τις σκέψεις μου   σαν αναπάντεχος επισκέπτης, γιατί? Ποιο είναι το νόημα αυτής της αναζήτησης. Μην απαντήσεις δεν αξίζει. Γιατί εσύ περαστικός είσαι και άποψη θα έχεις για όλα.   Αυτή την φορά όμως θέλω να βάλεις στην άκρη την άποψη και τις ιδέες σου και να με αφήσεις κα εμένα που πολέμησα να χαλαρώσω χωρίς μουρμούρες.

 Άφησε με λοιπόν. Άφησε με να ξαποστάσω λίγο ακούγοντας τον παφλασμό της θάλασσάς. Να ζητήσω συγνώμη και αυτή να ταξιδεύει στα πέλαγα να βρει εκείνους   που θα εγκαταλείψω. Τέλος άφησε με να βγάλω κάτω από τα νύχια μου τη βρωμιά που μάζεψα προσπαθώντας να ζήσω. Να ζήσω μια ζωή που κάνει περήφανους   άλλους και ντροπιάζει εμένα μυστικά.

- Με ένα αναπάντεχο καλοκαιρινό μπουρίνι, πέταξα -

 
 

|iii

89940021.JPG
 

/Σε ένα δωμάτιο από μούχλα

 Ζητάς αποφυγή τυχαίας σύγκρουσης

 Άψυχο κτήνος ξαπλώνει πάνω στα χέρια σου η αναμονή για κάτι που δεν ξέρεις και ούτε φαντάστηκες ποτέ αν θές.

 Και εγώ παρατηρώ την πλάση σου.

 Έπειτα ξεχνάω.